هر ساله در تهران نمایشگاه کتاب در سطح بینالمللی برگزار میشود و از چند ماه قبل تا زمان برگزاری که معمولاً حدود نیمه دوم اردیبهشت هر سال میشود، نهادهای فرهنگی و علمی برای تدارک این واقعه بزرگ فرهنگی به تلاش و تکاپو میافتند. قطعاً هدف عمده و اصلی برگزاری نمایشگاه، افزایش سطح کتابخوانی و بالا بردن فرهنگ مطالعه است؛ زیرا فرض بر این است که کسانی که کتاب میخرند آن را به خاطر محتوای علمی، فرهنگی و هنری آن میخواهند. با تأیید چنین اقدام بزرگ فرهنگی و ملی، چنانچه با دید انتقادی بخواهیم این حادثه بزرگ سالانه را بررسی کنیم و میزان هزینه مالی و نیروی انسانی و دغدغههای روحی و روانی برای انجام آن را در نظر بگیریم باید ببینیم آیا چنین اقدامی ضرورت و اولویت دارد؟ در بسیاری از اوقات شنیده میشود که بعضی افراد رغبت چندانی به حضور در نمایشگاه، نه برای خرید، حتی برای تورق و تفرّج در غرفهها را هم ندارند. اینکه علت و عوامل آن چیست بهنظر میرسد باید این حادثه بزرگ فرهنگی و علمی و فرهنگی، هر ساله از جنبههای مختلف مورد بررسی و مداقّه قرار گیرد و چنانچه لازم باشد برای آن برنامههای مطالعاتی و تحقیقاتی در نظر گرفته شود. اگر بخواهیم آسیبشناسانه و نقادانه با این مسئله برخورد کنیم باید به موارد زیر اشاره شود:
