هدف: پژوهش حاضر به بررسی عدم یکدستی و جامعیت در استفاده از استانداردهای فراداده‌ای در پایگاه‌های نسخه‌های خطی فارسی در مقایسه با پایگاه‌های خارج از ایران و ارائه پیشنهادهایی بومی در فرایند دیجیتال‌سازی این پایگاه‌ها می‌پردازد.
روش: جامعۀ پژوهش شامل 4 پایگاه داخلی و 11 پایگاه خارجی است که استانداردهای فراداده‌ای رکوردهای موجود در این پایگاه­ها بررسی شده است. پژوهش، به روش پیمایشی توصیفی (فراوانی) و سیاهۀ وارسی از طریق تکنیک دلفی انجام گرفته است. داده­ها از طریق سیاهۀ وارسی، گردآوری شده و با استفاده از آمار توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که در پایگاه‌های جامعۀ پژوهش، استاندارد TEI (با 4/81 درصد) دارای بیشترین میزان کاربرد و پوشش مدخل‌های نسخه­های خطی است. در پایگاه­های نسخه­های خطی فارسی، استاندارد فراداده‌ای متس (به‌عنوان استاندارد فراداده­ای ساختاری)، و استانداردهای فراداده­ای دابلین کور (با 8/56 درصد) و مودس (با 1/77 درصد) در بخش توصیف، به‌ترتیب دارای بیشترین فراوانی بوده است. همچنین مشخص شد در بخش‌های مربوط به توصیف و ارائه اطلاعات نسخه‌های خطی، نبود یکدستی در استفاده از استانداردهای فراداده‌ای به‌چشم می‌آید. این مسأله که از ضعف‌های پایگاه‌های نسخه‌های خطی فارسی می‌باشد، لزوم توجه به یکدستی در توصیف نسخه­ها و استفاده از استانداردهای فراداده­ای یکدست با جامعیت بالا مانند تی ای آی و در نهایت وجود سازمانی همچون کتابخانۀ ملی ایران جهت ارائه خط مشی یکسان در این زمینه را آشکار می‌نماید.
اصالت/ارزش: میزان پوشش مؤلفه‌های نسخه‌های خطی توسط استانداردهای ابرداده‌ای، شاخص مهم برای ارزیابی میزان بازیابی نسخه‌های خطی دیجیتال محسوب می‌شود. بنابراین پژوهش حاضر میزان این پوشش را در چهار پایگاه نسخه‌های خطی فارسی با 11 پایگاه نسخه‌های خطی خارج از ایران مقایسه می‌کند و راهکارهای بومی ارائه می‌دهد.