لزوم تجدید نظر در راهبرد کتابخانههای عمومی کتابخانههای عمومی در سطح جهان همچنان از اعتبار مناسب برخوردارند. در جلسهای که با حضور عضو هیئت علمی یکی از دانشگاههای امریکا در کمیته گسترش و برنامهریزی وزارت عتف تشکیل شده بود، ایشان به دو نکته اشاره کرد که قابل توجه بود: یکی اینکه کتابداران همچنان با قدرت در سطح دانشگاههای امریکا فعالیت میکند و دوم اینکه بعضی مهارتها از جمله قصهگویی در کتابخانههای عمومی جایگاه ویژهای دارد و اینکه وی دیده است که مثلاً یک کتابدار قصهگو دارای چندین کلاه کار بوده است تا بتواند با قصهگویی خود توجه بیشتری از مخاطبان، بهویژه کودکان را به خود جلب کند. این تذکر مرا به این فکر انداخت که آیا این وضعیت در کشور ما هم هست؟ آیا اگر فردا بگویند فلان کتابخانه عمومی و یا حتی در سطح بالاتر نهاد کتابخانههای عمومی تعطیل شد، آیا حرکتی در جامعه مبنی بر اعتراض و یا حتی تأسف که بتواند هشداردهنده باشد به وجود میآید؟ من شاید بدبینانه به این مسئله مینگرم ولی قطعاً عدهای با نظر من موافقند که در جامعه ما و بهویژه با حضور اینترنت و تلفن همراه و «آیپد» و فناوریهای نوین دیگر، کمتر کسی به کتابخانه بهعنوان محل دانش و گسترش آن نگاه میکند؛ اگر چه آن را به عنوان قرائتخانه، آن هم در مواقع ضروری مانند امتحانات و کنکور قبول دارند و از آن استفاده میکنند.
